Het voelt altijd als thuiskomen aan de Côte d’Azur. Al twintig jaar kom ik hier. En sinds mijn stage in Antibes is Nice een plek geworden waar ik zo eens in de zoveel tijd naar terug wil. Soms maar een middag, als ik ergens anders aan de kust verblijf. Soms een paar dagen echt in de stad zelf. Elke keer ontdek ik de stad opnieuw. Deze keer in de winter.
Zoals elke winter gebeurt, kregen we begin januari weer zin in zon. In warmte op je snufferd. In een terras. Gewoon in een trui buiten zitten zonder jas. En nu weet ik dat je wel een beetje geluk moet hebben aan de Côte d’Azur in deze tijd van het jaar, maar ik weet inmiddels ook dat wat wij zochten, daar zeker te vinden is. Dus vertrokken we. Op goed geluk.
Met de trein deze keer. Vanuit Rotterdam eerst naar Paris Gare du Nord met een overstap naar Gare de Lyon. We hadden anderhalf uur de tijd, precies genoeg voor een tweede ontbijt bij Le Train Bleu, die iconische plek bij Gare de Lyon. Hoge plafonds, gouden details, het gevoel alsof je in een andere tijd stapt. Even Parijs opsnuiven, voor we de weg zouden vervolgen naar het zuiden.
De trein vertrok exact op tijd voor het tweede stuk naar Nice. Een kleine 6 uur te gaan. Letterlijk in sneltreinvaart verplaatsten we ons door het Franse landschap. De laatste uren, vanaf Marseille, gaat de trein een stuk langzamer. Maar juist dat stuk is misschien wel het mooist, dus alle tijd om uitgebreid te genieten van het landschap met de zee en de prachtige kustlijn. Na een perfecte reis zonder vertraging stapten we om 17.00 uur uit bij Nice Ville en besloten we na een lange dag zitten, wandelend ons hotel op te zoeken.
We sliepen bij Hôtel du Couvent. En wow! Wat een ongelooflijk mooie plek in Vieux Nice. Nadat de zusters het kloostercomplex in de jaren ’90 hadden verlaten, is het klooster is het enkele jaren geleden opgekocht en met enorm veel zorg gerestaureerd tot een prachtig vijfsterrenhotel. Rust, sereniteit, prachtige oude details die bewaard zijn gebleven. Dat voel je als je binnenkomt. Je tempo verandert meteen. Je gaat vanzelf langzamer lopen. Zachter praten. Het is een plek waar je echt tot rust komt. Alles klopt. En dan de gastvrijheid. Warm. Attent. En mét homemade madeleines bij ontvangst. Dan scoor je sowieso punten bij mij ‘-)
We hadden weinig gepland. Na een druk jaar behoefte aan rust en eventjes helemaal niets. Maar er was 1 uitzondering. Het weer zag er vantevoren wat twijfelachtig uit (Bleek dus niks van waar ter plekke!), maar ik had op het weerbericht thuis in Nederland wel gezien dat op onze eerste volledige dag een stralende zondag werd voorspeld. En wat mij betreft betekent dat maar 1 ding: Lunchen op het strand.
Dus ik had gereserveerd. Bij Le Galet. Mijn favoriet. Centraal gelegen aan de boulevard. Tafeltjes met wit linnen, glazen zo blauw als de zee & rosé op de kaart om even te doen alsof het zomer is. We zakten weg met onze stoetjes op het kiezelstrand & genoten. Jas uit. Gezicht in de zon. Een schouwspel van spelende kinderen, vrienden die met elkaar een flesje wijn open trokken, stoere zwemmers & verder alleen het ruisen van de zee. Dit is vakantie voor ons!
Het werd een heerlijke week. De gastvrijheid en rust in het hotel & de overvloed aan leuke restaurants die het moeilijk maakte om te kiezen waar we wilden eten. De geuren bij parfumerie Molinard & de kleuren van de huizen in Vieux Nice gecombineerd met felblauwe luchten & het azuurblauwe water. Van meerdere regenbuien tot aan dagen van stralende zon. De gele mimosa die volop werd verkocht op de rustige Cours Saleya, de baguette met huisgemaakte appel confiture met vanille bij Quai des Amis aan de Quai des États-Unis. Van fietsen tot een dag touren met de auto & van urenlange wandelingen over de boulevard. Van de perfecte croissant en nog betere cappuccino bij ‘Bonjour Amour’ waar het beste van Frankrijk & Italië samenkomen in een super leuke patisserie.
Een weekje naar Nice in de winter. De stad voor jezelf, de zon op je snufferd & met het uitzicht dat nooit verveeld bleek het een schot in de roos. Volgend jaar weer, schat?