Sommige restaurants bezoek je omdat je er fantastisch kunt eten. Andere omdat je er een keer geweest wilt zijn. Maxim’s in Parijs behoort voor mij tot die laatste categorie.
Het is zo’n Parijs instituut dat we al een tijdje graag wilden uitproberen. Dus reserveerden we een tafel en trokken we iets moois aan voor een avond in een van de bekendste restaurants van Parijs.
Bij aankomst stond er een rij. Eigenlijk duurde het allemaal nogal lang. Nu weet ik dat mijn ongeduldige aard soms niet helemaal matcht met het geduld dat een Franse hôtesse of kelner soms van je vraagt, maar het schoot gewoon echt niet op.
Waarom? Dat bleek even later. Voor ons in de rij stond een gezelschap dat de dresscode, die toch duidelijk op de website vermeld staat, niet helemaal had gerespecteerd. Er stonden wat heren zonder veste, ofwel een colbert. Vast Nederlanders, dacht ik nog. 😉
Er werd wat heen en weer gepraat maar ze waren bij Maxim’s onverbiddelijk. Het werd echt niet geaccepteerd. Blijkbaar hadden ze wel vaker met dit bijltje gehakt, want de hôtesse vertrok en kwam na een paar minuten terug met een hele rij zwarte colberts in alle maten. Leenjasjes voor een avondje uit. Waarom ook niet.
Er werd flink gepast. Jasje toch niet helemaal goed. Volgend jasje en toch weer wisselen voor een andere maat. Maar toen eindelijk iedereen er netjes uitzag, mocht het gezelschap plaatsnemen.
Erna werden wij, uiteraard wel volgens dresscode gekleed, naar onze tafel begeleid. We kwamen terecht in een wereld die normaal gesproken niet helemaal de onze is. Of nou ja, de ambiance was overdadig, romantisch en volledig belle époque. De cocktails waren goddelijk en op de menukaart stond van alles wat we lekker vonden. Dus tot zover alles leuk. Maar de service was afwezig en onpersoonlijk, iets waar we allebei niet van houden.
De tafeltjes stonden, zoals je in een Parijse brasserie kunt verwachten, zo dicht op elkaar dat het even wurmen was om tussen de tafels door op de bank te komen. Maar de arbeid werd beloond. Eenmaal plaatsgenomen was het uitzicht vanaf mijn plek op de bank echt smullen geblazen. Een theaterstuk is er niets bij.
Zo zat ik recht tegenover een dame die zeker anderhalf uur in haar eentje aan een grote ronde tafel midden in het restaurant heeft gezeten. Ongeïnteresseerd om zich heen kijkend, een beetje verveeld. Dat spreekt tot de verbeelding, dus we maakten er hele verhalen van.
Zouden ze haar hebben laten zitten? Poser un lapin? Of was ze zelf veel te vroeg? Ze zag er beeldig uit. Op wie zou ze wachten? Zou het haar verjaardag zijn? Elke paar minuten kreeg mijn partner live verslag het tafereel dat zich voor mijn neus, en achter zijn rug om afspeelde.
Gelukkig werd ook mijn tafelgenoot, die het voornamelijk met uitzicht op mij moest doen, getrakteerd op een schouwspel.
We kregen buren. Naast mij op de bank een prachtige dame in een mooie jurk. Ze zag er werkelijk schitterend uit en had met haar figuur geen enkele moeite om tussen de twee tafeltjes door te komen. Tegenover haar op de stoel zat een wat oudere, stevige man. We konden ze niet verstaan, maar vermoedden iets Oost-Europees.
Terwijl wij moeite hadden om te kiezen uit de menukaart en volop bestelden waar we zin in hadden, werd er naast ons opvallend bescheiden besteld. Er kwam champagne, dat wel. En kaviaar. Maar verder werd er slechts een klein visje gedeeld.
Op een zeker moment kwam er een nogal bodyguardachtig figuur aangelopen, die onze buurman discreet op zijn schouder tikte. Er werd iets overhandigd en een tasje naast zijn stoel gezet. Geruisloos. Je zou het bijna niet doorhebben.
Vanuit onze ooghoeken waren we volledig met de tafel naast ons bezig en ons gesprek ging inmiddels nergens anders meer over. “Zag je dat? Wat gebeurde hier nou? Wat zou er in dat tasje zitten? Straks is het een wapen ofzo”
Het tasje bleef staan en wij rekten ons diner met een dessert en koffie. Het wachten werd beloond. Na een poosje werd het tasje onder de tafel vandaan gehaald en overhandigde de heer het aan de dame tegenover hem.
Ze maakte het open en haalde er een set prachtige juwelen uit. Een ketting met bijpassende oorbellen. Ik heb er weinig verstand van, maar ik vermoed wat diamant.
Ik geef het toe, heel even overviel me een jaloers gevoel. Zo’n verrassing hoef ik van mijn nuchtere Hollandse partner niet te verwachten. Die vraagt voor iedere verjaardag gewoon precies wat ik wil hebben. En de cadeaus zijn meestal praktisch van aard. Maar mijn jaloerse gevoel vervloog al snel toen ik besefte dat deze prachtige dame straks waarschijnlijk ook met deze heer naar huis zou gaan. Laat ook maar. Ik mag gelukkig met mijn nuchtere Hollander mee.
Het was een avond om niet te vergeten. We gaan niet terug voor de goede service. maar hebben desalniettemin genoten. Voor een avond als deze reserveren we wellicht nog wel eens een tafel bij Maxim’s.
Als onze spaarpot weer is aangevuld. Dat dan weer wel.